Любоў бывае рознай, вельмi рознай.
Бывае так, што хочацца лятаць.
I так бывае, што ўжо вельмi позна
Ў жыццi сваiм што-небудзь памяняць.

Любоў бывае рознай, самай рознай…
Але ж яна – святло, як не глядзi:
Хто п’е з крынiцы, ну а нехта росы
Шукаць iдзе з надзеяй уначы…

Любоў – яна як птушка ў небе ясным,
Як зорачка далёкая мiгцiць.
Яна нiколi ў сэрцах не пагасне,
Бо Бог наканаваў ёй вечна жыць.

Мурзіч Валянціна, г. Мядзел