Мужу

Хачу зярняткам кволым прарасці,
Праз тваё сэрца пралажыць дарогу.
І разам зноў па ёй з табой ісці,
А ты блукаеш у нябёсах новых.

Я зноў цябе вяртаю на зямлю
Сваёй малітвай і сваёю верай,
Як сто гадоў назад цябе люблю
У словах, справах, нават на паперы.

Чакай, яшчэ пакліча далячынь,
Для развітання цэлы век таксама.
Адкінь імгненных успамінаў дым,
І будзь героем аднаго рамана.

Шчарбакова Валянціна, г. Нясвіж