|
Блукае
Стомлена ў вясне Мая Задумлівая мроя. Ты тут, Са мной, Хоць без мяне. Растання...
Я прыдумаю сабе забаву:
У ёй вясёлы папяровы змей Знойдзе цераз рэчку пераправу Маіх мараў і маіх надзей. Вецер будзе гнаць вакол аблокі...
Хопіць. Зачыняю дзверы
Ў сэрца. Не хапае веры. Ды з надзеяй болей Разам не жывём. Больш я не твая. Чужая. У іншы свет я адплываю. Там няма нядолі...
Вы красотой своей затмили всех.
Моя надменная натура пошатнулась. И мастерство, победы, мой успех… Сегодня все английским вальсом обернулось. Я был глупцом когда вас пригласил. Но в звуках вальса вы столь нежно запорхали!.. Я совершенно очарован был...
Любоў бывае рознай, вельмi рознай.
Бывае так, што хочацца лятаць. I так бывае, што ўжо вельмi позна Ў жыццi сваiм што-небудзь памяняць. Любоў бывае рознай, самай рознай… Але ж яна – святло, як не глядзi: Хто п’е з крынiцы, ну а нехта росы...
Когда медленный вальс с вами я танцевала,
Увлеченная нежностью звуков, как сном, Вы как-будто разлили меня из бокала, Ну а я – расплескалась тем сладким вином. Вы меня разливали – и я поддавалась. Как иллюзия, плавала вверх или вниз. Шаг и шаг, и на самую тонкую малость...
Я не магу з табой пагаварыць,
Бо ты мяне не ведаеш амаль што. Але табе магу я падарыць Свой лёгкі верш без хітрасці і фальшу. І падарунак гэты, як раса...
А я буду шчаслiвай. Буду!
I няхай будзе ў сэрцы рана, Я залатаю. Замацую. І наперад пайду чаканна. А я буду шчаслiвай. Буду! Зараз болем пякучым балiць...
В твоих руках я пела до рассвета,
Сбоило сердце, путались слова, Зияла ночь открытой раной лета… Но я жива! Но я жива, хоть мне не надо жизни Без рук твоих, уставших от побед...
Па зжаўцелых лістах, па канве-павуціне
Вераснёвая ноч асцярожна сышла. Пацалункі свае падарыўшы каліне... |
Навигация
Популярное
Голосование:
Какие стихи Вам больше нравятся?
Наши друзья
Будут)
{sape_links}
Счетчики
|