В моём роду, должно быть, были ведьмы –
Хоть много ем, да не в коня овёс.
– Похожа ли на ведьму? Ты ответь мне!
– Спрошу я ветер. Он вопрос унёс…

Что ж, точно знаю, амазонки были,
С драконами умею говорить.
Хвалили люди, иногда хвалили...

Я раскажу вельмі добрую казку,
Моцна цябе абдыму,
Зноў падарую пяшчоту ды ласку...

Опять дождливые потоки.
И я не сплю, и гром не в счёт.
И вдруг почувствовал внезапно,
Как мне тебя недостаёт.

И, силясь превозмочь пространство...

Чтоб на этой волне
Нам с тобою прожить,
Было велено мне
В небе звезды прошить.

Не пчелиный их рой,
Не совьются на звук,
А игла за иглой...

Плакала жанчына ля акна,
Плакала ад болю і адчаю.
У руцэ трымала ліст яна,
А ў ім два словы: «Не кахаю…»
Плакала жанчына ля акна,
Урываўся ў пакоі вецер...

Любоў бывае рознай, вельмi рознай.
Бывае так, што хочацца лятаць.
I так бывае, што ўжо вельмi позна
Ў жыццi сваiм што-небудзь памяняць.

Любоў бывае рознай, самай рознай…
Але ж яна – святло, як не глядзi:
Хто п’е з крынiцы, ну а нехта росы...

В мечтах и во сне слышу зов на свиданье
Со старым садом, как с ласковым другом.
И с ручьём, чьё живое журчанье
Аромат освежает душистого луга.
Рядом с ним на траву опущусь я с дороги...

Не судзіце ніколі каханне,
Бо яно – нібы сонейка летам.
Не ідзіце з маной на спатканне –
Не заззяе яна яркім светам.
Не гадуйце ў душы помсту, здраду...

Пачцівыя госці сабраліся раз
На свята. І ўзнікла пытанне:
– Панове, што значыць каханне?
Пытанне з дзяцінства хвалюе ўсіх нас.

– Каханне – хвароба, – сказала жанчына.
Урач запярэчыў:
– Не, гэта не так,
Бо траціцца вельмі энергіі шмат...

Першы дзень спаткання з любай
Аднавіў усё жыццё.
Дзе падзеліся ўсе згубы,
Калі ў сэрцы пачуццё?

Мілай позірк – як маланка!
Вусны – крылы салаўя!
Шчочкі – ягадаў палянка...