Цябе я болей не пабачу,
На плечы рук не пакладу,
Абдымкам шчырым і гарачым
Сваю бяду не развяду.

Так многа нас з табой яднала
Пяшчотных поглядаў і слоў.
І ты кахаў, і я кахала...

У моей души белое крыло,
Белое крыло, белая тоска,
И летит она в ночь, когда темно,
На одном крыле в тучи-облака.

Было у неё, у моей души,
Раньше два крыла, до одной зимы.
Было два крыла, белых и больших...

Язык любви – как музыка души:
Есть в каждой ноте звуки-чаровницы…
Слова любви – как верные пажи:
Для жизни строят прочные границы.

Магическая сила есть у слов,
Без их тепла и счастье отдыхает.
Благословенна светлая любовь...

Па зжаўцелых лістах, па канве-павуціне
Вераснёвая ноч асцярожна сышла.
Пацалункі свае падарыўшы каліне,
Што сцярожыць мой сон каля спальні акна.

Гэта ноч без цябе… Сіратліва-пустая.
Упляла ў мае думкі трывогу знарок.
Вінавачу, злуюся, шкадую, гадаю…

И всё же – я буду твоим любимым!
Мыслью, листочком, закатом красивым.
Страстью и вздохом, надеждой и телом...

Не напісаны яшчэ жыцця старонкі,
Пра каханне толькі мары роем.
Прадчуваннем зманлівым і звонкім
Шчасця блізкага чакаю ў мроях.

Вось яно, жаданае, сустрэта!
У вачах пяшчотных патанаю...

Бурлівага кахання пачуццё
Апета і ў паэзіі, і ў прозе.
Каханне – гэта вечна адкрыццё
І супярэчнасць на жыцця дарозе.

Яно бывае грэшным і святым...

Как лунное затмение –
затмение души,
Руки прикосновение
и голоса в тиши.
И встречи, расставания...

Водар ліпеня. Вечар ліпавы
Зоры-зернейкі высееў густа.
Мы з табою пад ліпамі і на «Вы»
Пальцы ў пальцах сціскаем да хрусту.

Водар ліпаў сплыў. Вечар жнівеньскі...

трыялет

Пра вечнае каханне не кажы,
Каб не зманіць і шчасце не сурочыць.
Не прадказаць пачуццяў віражы…
Пра вечнае каханне не кажы...