Моё сердце дрожит в грудной клетке,
Излучая любовь и тепло.
Нет на свете волшебной таблетки...

Порхали бабочки в душе,
Дрожало тело непривычно,
Когда твой быстрый взгляд, как выстрел...

Суквецці бэзу распусціліся ізноў,
На сэрцы неспакойна нейк і вельмі скрушна.
Прывід, ці памятка з маіх дзявочых сноў…

Невинный поцелуй во время танца…
Моя рука покоится в твоей.
А завтра суждено, увы, расстаться
Под перестук непрошеных дождей.

Судьба благословила нас на встречу –
Нечаянную близость двух сердец.
Кружился в танце душный летний вечер...

Балючы агеньчык
Кальнуў маё сэрца,
І смутку вугельчык
Прымусіў ім грэцца.

Высноў усялякіх...

Я цябе люблю не за цвiкi,
Што забiты разам на падворку.
З-за цябе вось пiшуцца «сцiшкi» –
Беларускаю звiняць гаворкай.
Лёгка вочы жмурацца да смеху...

Ты маўчыш. Я пакуль што не чуў
Ад цябе колькі слоў пра каханне.
На спатканні з табою лячу,
Прадчуваючы час развітання.

Ты маўчыш. Толькі вочы твае
То вяселлем гараць, то сумуюць.
Толькі сэрца часамі пяе…

Ты мне прынёс ахапачак язміну,
Чым асвятліў маленькі наш пакой.
У новай вазе я яго пакіну
Са свежай і празрыстаю вадой.
І доўга-доўга буду любавацца...

Расплюшчыць вочы – і ўдыхнуць цябе з паветрам.
І быць шчаслівай праз звычайны лёгкі дотык,
Хоць вельмі страшна адкрывацца перад светам,
Бо я рабыня і ўладальніца самоты.

І пацалункам пачынаць вясновы ранак,
І светлай думкай пра расквечанае заўтра,
Хоць недзе ў сэрцы недалечаная рана...

Мы с тобой не видели друг друга,
Я не знаю тайны твоих глаз.
Только жду, как верная подруга,
Веря, что судьба одна у нас.
Ожиданья сладкого томленье...