Спёка яшчэ не ёсць выпрабаваннем годнасці –
сонца праменнем свідруе мяне наскрозь.
- Дружа мой, ты са мною, напэўна, пагодзішся,
што годнасць – панятак абстрактны,
а спёка дакладна ёсць.

Ты не спрачаешся й мякка шапочаш на вуха:”Я
у тваім існаванні толькі часовы госць.
Прыходжу часцей надакучліваю задухаю,
стогнамі, ўздыхамі, паслядоўнымі рухамі,
калі мяне клічаш, зажураны ягамосць”.

Алесь Емельянаў (Мінскі раён)

I
заінелыя целы асенняга лісця
залатыя бурштынавыя кармазынавыя
з брунатнымі ёднымі плямамі
шаргацяць пад нагамі
чакаюць
пакуль першыя промні раніцы
слізгануць па шурпатай паверхні
і ўваскрасяць мерцвякоў
а вецер уздыме іх на апошні танец
ці бачыў ты апошні танец
пажоўклага лісця
прыгожа й жахліва
жахліва ведаць
што танчыш апошні раз

II
пачынаць гэты верш
з лістападу
банальна
штогод
такою ж парою
дрэвы скідаюць сукні
што пабуджае
кожнага айчыннага арфея
выдаць чарговы шэдэўр
пра страчанае каханне
пра тугу па ім
абвінаваціць ва ўсім
гэтае няшчаснае лісце
і такіх вершаў
з’яўляецца столькі
колькі апалых кляновых лістоў

налі мне ў келіх сэрца
віна ў колер жахлівае жарсці
удыхні ў мае грудзі
волкае восеньскае паветра
з водарам памерлага
лісця

III
бяроза
раздорвае
золата
я ў бярозы пазычыў
да наступнага лістападу
колькі манетаў
каб выплавіць з іх
у кузні нашае жарсці
пярсцёнак табе

Алесь Емельянаў (Мінскі раён)

Стракаты начны матылёк
сеў на гузік маёй кашулі
Стракаты начны матылёк
прызямліўся якраз на
поўначы сэрца

да поўначы толькі крок
вяртаюся ад цябе
ў напаўпустым аўтобусе

Стракаты начны матылёк
у вершы
хіба не класічны вобраз кахання?

канечне
рамантыка ды й толькі
не
рамантыка тут ні пры чым

проста
Стракаты начны матылёк
нагадаў пра цябе

Алесь Емельянаў (Мінскі раён)

Ва ўсім паэзія жыве:
Прыгожая на кветцы мошка,
Стракозы у лугавой траве,
Раскошная на ганку кошка.

Лёд лужынкі – люстэрка шкла,
Дзяўчына – стройная як схема,
І аўтастрада – як страла,
І формула – нібы паэма,

Якісьці прывід-краявід
У месяцовай светлай муці,
Лісток паперы, алфавіт –
Ды назіранні і пачуцці.

Лілія Мялешка
(г. Клецк)

Невясёлыя куплеты
Так i просяцца ў радкi.
Нешта робiцца са светам
Недарэчнае, браткi!
Экалогiю бяздумна
Згвалтавалi як маглi.
I цяпер глядзець нам сумна
На лясы i на палi.
Самалёт расправiў крылы
Над палеткам ля ляска.
Труцiць пылам з небасхiлу
Каларадскага жука.
За адно ён труцiць рэчку,
Лес, i поле, i сяло,
Каб нi пчолкi, нi авечкi
У наваколлi не было.
Ад нiтратаў тут з ахвотай
Прэ бульбоўнiк, як сцяна.
Толькi бульбу гэту потым
Есцi нельга будзе нам.
Вецер з поўдня выгнаў хмару
I аддзячыў нас бядой.
Выпаў стронцый на абшары
3 навальнiчнаю вадой.
Грады поўныя нуклiдаў…
Iх абходзiць нават крот,
Бо зрабiўся iнвалiдам
I не лезе ў агарод.
Дзе падзеўся звер i рыба?
Дзяцел змоўк i не дзяўбе.
Цi разумныя мы хiба,
Што паводзiм так сябе?
Трэба не махаць рукамi,
А задумацца, браткi,
Бо свой край мы знiшчым самi –
Непрыкметна – на вякi.

Уладзімір Цанунін
(Вілейскі раён)

Хмаркі ўвосень сонца засланяюць.
Але ж – ледзьве выйдзеш за парог,
Сонца-дрэвы сцежку асвятляюць,
Сонца-лісце лашчыцца да ног.

Слепяць лужы золатам лістоты,
Ззяюць сцены жоўтыя дамоў,
І на тоненькі абцасік бота
Сонца нанізалася само.

Восень патанае ў жоўтай гаме,
Шапацяць аранжава двары…
Залатое лісце пад нагамі,
Залатыя воблакі ўгары.

Лілія Мялешка (г. Клецк)

Ах, як велічна восень ідзе па зямлі!
Як прыхожы яе каляровыя шаты!
Зіхацяць, нібы з бронзы, дубы-каралі,
І збіраюцца ў вырай чародкі пярнатыя.

Ім ужо не хадзіць па ўзаранай раллі,
Ім за мора ляцець праз лясы і балоты…
“Развітанне, сады! Да сустрэчы, палі!
Да вясны пакідаем мірскія турботы.”

Ах, вясна! Ты ў сэрцы, у марах, у снах:
Ты ў салоўкавых спевах на ўзлеску ля рэчкі,
Дзе ахапак чаромхі ў хлапечых руках
Дачакацца не можа жаданай сустрэчы…

Лёгкі сум… Гэта восень ідзе па зямлі:
Атрасаюць лістоту гаёвыя вежы,
Растаюць у бяздонні нябёс жураўлі,
І гайдаюць вятры павуцінак мярэжы.

Святлана Рыжкова
(п. Дружны, Пухавіцкі р-н)

Приходит время волшебства,
Когда расставит август своды:
Перестаёт шептать листва,
Дождём с небес слетают звёзды.
И с их паденьем с высоты
Желанья множатся сильнее:
Где бузины растут кусты
Рядами вдоль по всей аллее,
Не сосчитать влюблённых пар,
Смотрящих в сказочное небо
На нисходящий Божий дар!
… И жалко, если ты там не был!

Ирина Карнаухова (Минский район, г.п. Мачулищи)

Пора!
Вот первый луч
скользит по крышам
И пробирается неслышно
В тени заросшего двора.
Плывёт,
Смешные письма ветру пишет,
Бросая тень от старых вишен
В почтовый ящик у ворот.
Вот-вот,
Открыв глаза проснётся чудо,
И вспыхнет радуга над лугом,
И что-нибудь произойдёт.
А кот,
Чернее ночи, мягче пуха,
За лето ставший лучшим другом,
Из лужи отраженья пьёт.

Все чердаки заветные
Хранят свои несметные
Сокровища и ужасы,
Но стоит чуть прислушаться,
Как белый пух закружится,
И рябью морща лужицы,
Задуют ветры летние,
И скрипнут ставни петлями,
В минуты предрассветные.
А детство, как вода в реке,
И гипсовые Павлики
Уходят вслед за ветрами.

Пора!
Вот первый луч целует крыши
И пробирается неслышно,
Но тяжело вставать с утра.
Пока
Комочек света, чист и светел,
Плясал Ламбаду между кресел,
Казалось бы, прошли века.
Зовёт
Мой сладкий сон из сада детства,
И та девчонка по соседству,
Клубникой перепачкан рот.
Вот-вот
Проснутся в доме наши дети,
Я за делами не заметил-
Жизнь совершила оборот.

Расписывали стены мы,
Разбитыми коленями
Гордились, как наградами.
Но пролетало времечко
И било точно в темечко,
Мы поднимались, падали.
Нас жизнь травила ядами,
Ажурными оградами,
Разбив мир на квадратики.
Разбила, да и ладно бы,
Да только за оградами
Лежат, лежат солдатики.

А солнце в окна щурится,
Мальчишек манят улицы,
Манят их приключения.
Взрослеют мальчики по дням,
Им хочется весь мир объять,
Но время по течению
Уносит ветры летние
И сны ребячьи светлые,
А где-то, скрипнув петлями,
Вдруг отворятся ставенки,
И детство вечным странником
Уходит вслед за ветрами…

Максим Жаровин (Солигорск)

Наливается солнцем зерно,
Ветер гонит волну за волной.
В море хлебном горят светлячки –
Васильки, васильки, васильки.

Их не сеют, не полют, не жнут,
И дожди проливные не гнут.
Голубые во ржи огоньки –
Васильки, васильки, васильки.

Цвет небес, радуг и родников
Отразился в глазах васильков.
На узорной кайме рушника
Голубеет цветок василька.

И, пока зеленеют поля,
Не заманят чужие края,
Возвратят нас из дальних земель
Васильки белорусских полей.

Валентина Попова (г. Солигорск)