Веснавое зноў сонца люляе
Незалежны расклад садоў.
Спалатнелая, маладая
Шапаціць вішня кволым лістом.

Зноў пялёсткаў віхор павольна
Кружыць травеньскі квецень сліў,
Прэзентуе канцэртам сольным,
Вабіць гукам начной цішыні.

Толькі думак маіх асабіста
Датыкаецца успамін –
Дарагі, трапяткі, празрысты
Белы россып шчасных хвілін.

На сумбурнасці словаў дзесьці
Занатую няспешны склад
У фармат, што фантазію песціць,
На пялёстках гайдаючы сад.

Бордак Наталля
(г. Нясвіж)