Яго няпоўных дваццаць пяць
Адчулі смак бяды і гора.
Ён моўчкі слухаў, як рыпяць
Жандара боты у калідоры.
Гармата адлічыла дзень.
Ударыла па хвалях рэхам
І доўгі ад сабора цень
Па бруку шэраму праехаў.
Каля варот над галавой
Блішчала на арле карона,
І над халоднаю Нявой
Віселі нізка бастыёны.
Нібы кайданаў ланцугі
Ў адказ азвалася званіца.
Над лёсам смутку і тугі,
Здаецца, скардзілася быццам.
Так, ён пайшоў супроць цара,
І тут глядзеў на свет праз краты
Ў прамежак змрочнага двара
З глыбінь гнілога каземата.
А ў галаве кіпела кроў,
І вершамі сціскала скроні
Пра беларускіх ваяроў
І сцяг з ліцвінскаю Пагоняй.

Цанунін Уладзімір (г. Вілейка)