Заблукаю аднойчы ў жнівеньскіх росах,
Стану кропелькай дробнай сівых туманоў,
Паплыву па няскошаных травах, пракосах
Уздымуся на хвалю царкоўных званоў,
Падымуся туды, дзе бязмежжа і ціша,
Дзе пануе святочнасць надзей і высноў,
Дзе нябёсаў фіранку вецер марай калыша,
Запаліўшы у небе мільярд ліхтароў.
Як знайсці мне ліхтар – той адзін, той адзіны,
Каб у лютую сцюжу мяне абагрэў,
Каб цяплом растапіў безвыходнасці льдзіны,
Што зямлю акружылі. Ды каб сам не згарэў.

Гасціловіч Зінаіда (Валожынскі раён, в. Подберазь)