Лідзіі Гардынец
з нагоды прэзентацыі
кнігі “Ад твайго парога”

Чым саткана тое слова,
Што запала ў душу,
Што малюнкам светлай мовы
У сэрцы я сваім нашу?

Дзе вытокі той крыніцы,
Што да мора дабяжыць,
Дзе збіраліся суніцы,
Без чаго так пуста жыць?

Пах раллі, узнятай плугам,
Сее сэрца дабрынёй,
Песня, што плыве над лугам,
Разлілася шырынёй.

Ад парога роднай хаты
І ад бацькавай касы
Тыя вобразы ўзяты
Непаўторнае красы.

Глыбіня нябёс блакітных
Васількамі на палях,
І па травах аксамітных
Басаногі першы шлях…

Тамара Бярэзіна (г.Маладзечна)