Рыфмай дзівіць, ці словам – не нова.
Але жыццё чакае не дзеясловаў, а дзеяў.
Адгэтуль для вершатворцаў выснова:
Павінен кожны верш быць падзеяй.
На сэрца кладзецца абрыс ідэі,
Нанізваюцца думкі на рыфмы.
Але найперш просяцца страсцей змеі:
Джаліць душы, як дно караблёў – рыфы…
Не трэба блукаць па мройных сустветах,
Штучнае шукаць у змане натхненне.
Нацягнуцца струной – задача паэта:
Подых вечнасці спакаваць у імгненне.

Нагорны Алег
(г. Жодзіна)