Люблю свой край, свае лясы, палеткі,
Куды з вясной злятаюцца шпакі,
Дзе луг дрымотны абуджаюць кветкі,
Дзе лозы, як дзяўчаты, ля ракі.
З любоўю ў полі абдымаць калоссі
І пашаптацца з імі аб сваім.
І цішыню, як нейкае там штосьці,
Люблю паслухаць вечарам глухім.
Люблю мой край, у гэтым мае шчасце –
У думках, мроях я заўсёды з ім.
И сенца стог магу за хатай скласці,
Касіць і сеяць. Думаць ёсць аб чым.
Як толькі там, бягу да той крыніцы,
Што з шумам выцякае з-пад гары.
Глынуць глыток жывой вадзіцы,
Усёй сабой адчуць яе дары.
Крынічка, луг, рака, лясы, палеткі –
Усё гэта ты – мой родны любы край,
У полі збажына, у лузе травы, кветкі,
Грыбы у лесе – кош бяры, збірай.

Хадневіч Любоў
(г. Лагойск)