Смяецца поўня зубам пазалочаным,
Кладзецца на начлег пад вербай дзень –
Суцішаны, натруджаны, находжаны.
Змрок за руку ўжо ноч сюды вядзе.

Стракочуць конікі на лузе разнаколерным,
У купал-стог склікаючы сяброў.
Крынічка калыханку задаволена
Спявае для тутэйшых жыхароў.

Зрывае ноч гарлачыкі пахучыя,
Ступае басанож, каб не спужаць
Купальскіх зор. Бо сёння ім даручана
За кветкай шчасця пільна цікаваць.

Таццяна Цвірка. г. Клецк