Напэўна, восень на мігрэнь хварэе,
Ці дэпрэсіўны вірус падхапіла.
Ці проста па-жаночы ўжо старэе,
Губляючы жыцця і духу сілы.
Бо кожны дзень дажджамі ціха плача,
І прагна іх на смак спрабуе. Мабыць,
Сама сябе згрызае за няўдачы,
За след свой хваравіты, чэзлы, слабы.
Туманным зрокам сцеражэ наўколле,
Перакуліла вёдры з фарбай шэрай,
Навобмацак праменьчык сонца ловіць,
А ранкам рассыпае часам шэрань.
Балесна на спачын пад дуб лажыцца,
Тужлівы маналог на памяць шэпча.
І сніць руканне з зімкаю - сястрыцай…
Крухмальны снег пяшчотна ўкрые плечы

Цвірка Таццяна, г. Клецк