Сняданак. Аладка са здорам.
Усе мы – не ад таго.
Не самы шаноўны скорам,
Ды дзякуй і за яго.
Сняданак. Са здорам аладка.
(Зімовая, зрэшты, пара)…
– А ў нас ужо ёсць цялятка, –
Дзядуля ўвайшоў з двара.
Ой-ёй, не наўме аладка!
Ой-ёй, за сталом не ўсядзець!
– Цялятка? А дзе цялятка?
А як на яго паглядзець?
Бабуля глядзіць асцярожна –
І на дзядулю «касяк»:
– Пакуль што, дзіцятка, няможна…
– А дзе? А калі? А як?
Дзядулева важкае слова:
– Пацерпяць забавы твае!
Няможна трывожыць карову,
Не час непакоіць яе.
Заціхла на грушы сініца…
У кухні скрабецца мыш…
А мне ўсё не спіцца, не спіцца…
Цялятка… Калі ж? Калі ж?
– Якое яно, цялятка?
– Ну, ціха, унучачка, спі…
– Чакай, пачакай, дзіцятка…
Цярпі, дзіцятка, цярпі…
Якое цялятка? Не знаю.
Ды я яго ўжо люблю.
І я ўсё чакаю, чакаю,
І я ўсё цярплю, цярплю…
І вось – цераз некалькі сутак –
Бабулін прыглушаны кліч:
– Хуценька! Хустку! Абутак!
Пойдзем. Пагля́дзім. Ч-ш-ш…
– Пойдзем, пакуль дзядуля
Ў кузні жалезам звініць…
…Ценямі ў хлеў праслізнулі,
Каб шуму не нарабіць…
Там, пры пярэстай Мілцы,
У кутку, дзе ўздыхала цяпло,
На саламянай падсцілцы
Нешта… такое… было…
Нехта там дыхаў ціха,
Спаў каля Мілкі, жыў,
Носікам смешна чмыхаў,
Вушкамі варушыў…
Нехта ласкава-мілы
Ціха так, ціхенька соп…
Мілка ж над ім схіліла
Ў рагатай кароне лоб.
Лыпнула карае вока,
Сонна ўздрыгнуў бачок.
Нехта як быццам зацмокаў…
Бабуля шапнула: – Бычок…
Пах буракоў і саломы,
Сечкі і малака…
– Бабуля, а тут яны – дома?
А Мілка любіць бычка?
– Цішай, унучачка, цішай…
Пэўна, а як жа ж…Сынок…
Бач, як яна яму ліжа
Мордачку, спінку, бачок…
Мне ж было ў той панараме
Лепшым ад усяго,
Як чатырма нагамі
Яна абдымала яго…
Рыпнула раптам шула,
Дзесьці цягнік загуў…
Мілка трывожна рыкну́ла –
Нас нібы вецер здзьмуў!
Шмат што з дзяцінства не помню…
Ды мне не забыць клубка:
На жоўтай духмянай саломе
Песціць карова сынка.
Колькі ў жыцці хуткаплынным
Перажыла я тады!
Што ж, то ніяк не дзіўна:
Мне было тры гады…

Мялешка Лілія (г. Клецк)