На небе воблакі-барханы,
Апаленыя яркім сонцам.
Заходам я зачараваны,
Стаю, гляджу, нібыта п’яны.
Гляджу на казку праз ваконца.

Пейзажы розныя ўзнікаюць,
Змяняюцца з хвілінай кожнай,
Бы ў казку зноў мяне вяртаюць.
І атмасфера тут такая,
Што маляваць карціну можна.

Яшчэ імгненне – сонца села,
Схавалася ў далёкі кут.
Стаю, гляджу, нібы знямелы,
Знікае казка-каравела…
Ноч-гаспадыня тут як тут.

Рымашэўскі Геннадзь (г. Чэрвень)