На шэрым небе – сонечная просінь,
Шапоча каляровым лісцем восень.
Ісці так добра ветру наўздагонку
І слухаць мудрай восені гамонку
Аб тым, што мае ўсё свой тэрмін, час,
Які не назбіраеш празапас.
Што восень – лету залаты вянец:
Пачатак прадугледжвае канец.
І вер ты гэтай з’яве, ці не вер –
Наступны дзень складаецца з «цяпер»…

Быкава Святлана (г. Заслаўе)