Смяецца поўня зубам пазалочаным,
Кладзецца на начлег пад вербай дзень –
Суцішаны, натруджаны, находжаны.
А змрок за руку ноч ужо вядзе.

Стракочуць конікі на лузе рознаколерным,
У купал-стог склікаючы сяброў.
Крынічка калыханку задаволена
Спявае для тутэйшых жыхароў.

Зрывае ноч гарлачыкі пахучыя,
Ступае басанож, каб не спужаць
Купальскіх зор. Бо сёння ім даручана
За кветкай шчасця пільна цікаваць.

Цвірка Таццяна (г. Клецк)