Высока ў небе ляцяць журавы,
Мабыць, чакаць нам не доўга зімы.
Сонейка свеціць, каліны гараць,
У золаце лісця дрэвы стаяць.

Бабіна лета тчэ павуцінкі,
Ранкам на травах са срэбра слязінкі.
Гэта зіма шле свае тэлеграмы.
Сёння дзень Маці, іду я да мамы.

Як жа калісьці яна сустракала,
Нас ля вакенца штотыдзень чакала
Ў простай хусцінцы, у гарох фартушок,
З ёй побач сябра – котка Пушок.

Шчасце якое – маміна свята!
Пірог на стале, з мёдам гарбата,
Шчодрае сэрца, добрыя вочы…
Хораша з мамай удзень і ўночы.

Нагаманіцца ніяк не маглі.
Спаць ва ўсёй вёсцы даўно ўжо ляглі.
З мамай хвілінкай была нам гадзіна.
Толькі свяцілася наша хаціна.

Маме нясу я цукеркі і кветкі.
Ужо пастарэлі мы, твае дзеткі.
Наша жыццё так імгненна бяжыць –
Мамы не могуць бяссмертнымі быць.

Людзі! Усім вам сказаць хачу я:
Там, дзе ёсць маці – будзе сям’я.
Трэба матуль пры жыцці шанаваць,
Каб не прыйшлося пасля шкадаваць!

Валасевіч Людміла (г. Барысаў)