АДВЕРАСНІЎ ...
Адверасніў восені першы сынок,
Сядзіць ужо на чамаданах.
Празоліўся трошкі, да ніткі прамок,
Напесціўся ў сонечных ваннах.
Прайшоўся дзянькамі па кармах людзей,
Пакінуў сляды - напаміны.
Камусьці набрудзіў ля самых дзвярэй,
Каму ўспамін – тонкім пункцірам.
У вечар апошні стаіўся, прыціх.
Пісаў справаздачу нябёсам,
А потым маліўся Ўявышняму ўслых
За жыцці зямныя і лёсы.
Прасіў дараваць за пакінуты след,
(Паверце! На ўсё ёсць прычыны!)
Заплакаў… Ад крыўды за хворы Сусвет,
За сквапнасць людскую і ўчынкі.
З ліхтарыкам цьмяным сышоў у туман,
Чуб рыжы мільгнуў у зеніце.
Упэўнены быў ён, што ўсё ж нездарма
Трыццатнік пражыў… Не судзіце!

Таццяна Цвірка, г.Клецкскачать dle 11.3
автор - ТАЦЦЯНА  ::   просмотров -   ::   комметариев - 0
Уважаемый посетитель, Вы зашли на сайт как незарегистрированный пользователь.
Мы рекомендуем Вам зарегистрироваться либо войти на сайт под своим именем.
Информация
Посетители, находящиеся в группе Гости, не могут оставлять комментарии к данной публикации.

Голосование:
Какие стихи Вам больше нравятся?


Показать все опросы

Наши друзья
Счетчики