Промні сонца аблачынка
Даганяе, дастае.
І пакрыўджанай дзяўчынкай
На зямельку слёзкі лье.
За руку трымае хмара,
Як маленькую яе.
А яна ў дзіцячых марах
Белым ветразем плыве.
Супыніся, аблачынка,
У цябе нялёгкі шлях.
Затрымайся на хвілінку,
Сядзь на наш старэнькі дах.
І паслухалася тая –
Ножкі звесіла уніз,
А маланка ў небе ззяе,
У паветры гром павіс.
Распрасцёрла навальніца
Неабдымнае крыло.
Аблачынка ў завушніцах
Паляцела за сяло…

Лёля Багданович (г. Барысаў)