Трымціць у голлі павуцінне,
Адзета срэбнаю расой.
Яно нягучна, летуценна
Нібыта шэпча нам з табой:
– Жыцця чароўныя імгненні
Мільгаюць, нібы зарапад.
Парвеш ты нітачку натхнення –
І не вярнуць яго назад.
І нібы восені маленне
Ў трымценні гэтых павуцін:
Без гэтым светам захаплення
Не быў шчаслівы ні адзін…
Замры на міг каля галінак,
Дзе восень гутарыць з табой.
Хай ззянне крохкіх павуцінак
Заўжды жыве ў душы тваёй.

Любанец Соф’я (г. Нясвіж)