У ім сваё жыццё, свае законы.
Гармонія тут ёсць красы адвечнай.
Ён поўны таямніц і казак поўны.
Яго душа – адбітак чалавечай.

Улетку ён пяе, звініць, гамоніць,
Нам дорыць смак грыбоў і водар зёлак.
На ўсе лады трашчыць гарэза-конік.
Купаюцца ў расе агні вясёлак.

Суніц чырвоных ярка ззяюць кропкі
На мяккім дыване травы шаўковай.
У шатах клёнаў скачуць сонца промні
І слухаюць птушыную размову…

Зімовы лес нібы зачараваны.
Блукаюць сны між дрэў у футрах белых.
Зялёныя не спяць тут веліканы:
Паміж бяроз – чародкі соснаў, елак.

І грэе лес, і корміць нас, і лечыць.
А іншы раз, пакрыўджаны, смуткуе,
Бо ён жывы!
Здаецца, і не вечны…
Цяпла і разумення патрабуе.

Нупрэйчык (Плакса) Галіна (г. Клецк)