ЛЕС
У ім сваё жыццё, свае законы.
Гармонія тут ёсць красы адвечнай.
Ён поўны таямніц і казак поўны.
Яго душа – адбітак чалавечай.

Улетку ён пяе, звініць, гамоніць,
Нам дорыць смак грыбоў і водар зёлак.
На ўсе лады трашчыць гарэза-конік.
Купаюцца ў расе агні вясёлак.

Суніц чырвоных ярка ззяюць кропкі
На мяккім дыване травы шаўковай.
У шатах клёнаў скачуць сонца промні
І слухаюць птушыную размову…

Зімовы лес нібы зачараваны.
Блукаюць сны між дрэў у футрах белых.
Зялёныя не спяць тут веліканы:
Паміж бяроз – чародкі соснаў, елак.

І грэе лес, і корміць нас, і лечыць.
А іншы раз, пакрыўджаны, смуткуе,
Бо ён жывы!
Здаецца, і не вечны…
Цяпла і разумення патрабуе.

Нупрэйчык (Плакса) Галіна (г. Клецк)
автор - karirina.3  ::   просмотров -   ::   комметариев - 0
Уважаемый посетитель, Вы зашли на сайт как незарегистрированный пользователь.
Мы рекомендуем Вам зарегистрироваться либо войти на сайт под своим именем.
Информация
Посетители, находящиеся в группе Гости, не могут оставлять комментарии к данной публикации.

Голосование:
Какие стихи Вам больше нравятся?


Показать все опросы

Наши друзья
Счетчики