Вёска старая… Бабуліны вочы.
Грае на ўсю патэфон.
Я адчуваю
Смутак і роспач,
Быццам сапраўдны мой сон.

Сонейка ззяе,
Раскрыю акенца,
Водарам свежым дыхну.
Разам са мною
Яно ўсміхнецца,
Я пагукаю вясну.

Дзе тая веска?
– Знікла пад снегам.
З ёй – і дзяцінства маё.
Зоркай яскравай
Мільгнулі ў небе
І адышлі ў небыццё…

Швядко Анастасія, а/г Пятрышкі, Мінскі раён