Над Рубяжэвічамі снег
Дэсантам ападае.
Нібы ў дрымотным сне,
Кут родны выглядае.

Пад белаю страхой
Стаяць платы і хаты.
Навокал – ціш, спакой,
Слупы – нібы салдаты.

Зрабіўшы добры круг,
Плыве пад лёдам рэчка.
І толькі ў цэнтры рух…
Жыве, жыве мястэчка!

Замест базара бар
Тутэйшы люд збірае.
І вёсачка свой твар,
Аблічча зноў мяняе.

Адзіны магазін
(Раней было з дзясятак) –
Мне сумны ўспамін
І на душы асадак.

Дзіцячай гаманы
Тут меней з кожным годам.
Касцёльныя званы –
Традыцыя, не мода.

Па вуліцы адной –
Павозка з «Мерсэдэсам».
Бывай, былы спакой!
Ды цяжка і з прагрэсам…

З усёй акругі люд
Шукае траў і лекаў –
Яшчэ стагоддзі тут
Хай славіцца аптэка!

А школа кожны раз
Мне вокнамі міргне.
Дзяцінства кожны з нас,
Як гэты чысты снег,

Не мае сіл забыць,
Ды нельга і вярнуць.
І кожны з нас, мабы́ць,
Шчаслівы зноў глынуць

Прыемных хвіляў тых
І ў старасці глыток…
Мілуе зрок і слых
Радзімы мой куток.

Сабалеўскі Віктар, г. Узда