Гайдае вецер адзінокія арэлі…
Тут, як на крылах, мы ў вышыню ляцелі.
Ва ўспамінах – тыя планы, песні, мары,
Сябры юнацтва, родны горад і бульвары.
Імклівы зноў кругаварот у нашых лёсаў,
Але ратуе прыгажосць і даль нябёсаў.
У квадрах многія зямныя вымярэнні.
Прырода шэпча непачутыя маленні.
Дзе дым кастроў і час тужлівага змяркання,
Зноў пачынаецца бязмежнасць хвалявання.
Жыццё загадвае нам новыя загадкі –
Імчымся мы наперад без аглядкі.
Гайдае вецер адзінокія арэлі…
Тут, як на крылах, мы ў вышыню ляцелі.
Ва ўспамінах – паланэзы расставання,
Журба калін і наша светлае каханне.

Карпуць Яўген, г. Стоўбцы