Чароды бела-шэрых гонкіх хмараў
Імкліва ўчора рушылі ў паход,
Займаўся вецер маляваннем твараў,
Дэманстраваў майстэрскі падыход.

Узнік усмешлівы дзіцячы тварык,
Змяніўся на дзядулю з барадой,
Які ператварыўся ў белы шарык,
Далей дзяўчаты шчыльнай чарадой.

Пазней, паціху вецер стаў стамляцца,
Свяціла неба любай сінявой,
А сонца, яркім ззяннем усміхацца
Прагнаўшы недзе шэрасць у сувой.

Аўсяннікава (Шыпуль) Тамара, г.Маладзечна