Я лавiла цябе, быццам сонейка,
Што блiшчыць на азёрнай вадзе,
Толькi, як тыя пырскi халодныя,
Пралятаў ты скрозь пальцы мае.
Я лавiла цябе, быццам зорачку,
Што з нябёсаў уночы ляцiць,
Хаця, праўда, нiколi нiхто яшчэ
Тую зорку не здолеў злавiць.
I, як памяць пра цуда нязбыўнае,
Хай ляцiць да нябёсаў тваiх
Гэты даўнi i чысты, як iсцiна,
Развiтальны мой лёгкi уздых.
Можа, зловiш яго i адчуеш,
Дотык даўнi рукi трапяткой,
Можа, ўспомнiш, далёкую – тую,
Больш нiколi не быць мне якой.
...Ноччу чэрвеньскай цёмнае неба.
Рэдка знiчкi мiльгаюць па iм...
Тою рэдкай шчаслiваю знiчкай
Прамiльгнуў ты у небе маiм.


Соф'я Любанец (Нясвіжскі р-н)