паэтычныя мініяцюры

* * *
На ўзрост не зважае таполя –
Красой красавіцкай іскрыцца.
Лагодзяць шурпатае голле
Рубінавыя завушніцы.

* * *
Ці то квяцінкі, ці сняжынкі
Так шчодра ўсыпалі галінкі?
Цікуюць з-пад павекаў белых...

Гайдае вецер адзінокія арэлі…
Тут, як на крылах, мы ў вышыню ляцелі.
Ва ўспамінах – тыя планы, песні, мары,
Сябры юнацтва, родны горад і бульвары.
Імклівы зноў кругаварот у нашых лёса...

Як толькі холад адступіў –
Вясне міргаюць кветак вочкі.
І хоць не сціх зімы матыў,
Яны жывуць і сонца хочуць.
І аксамітнай цеплынёй...

По-цыгански: весело и шумно
Ворвалась безудержно весна.
Со скворцами пела и безумно
Хохотала в облаках она.
В реку бурную ручьём бежала...

Вераб’іха, дзяўбучы каровін ляпак,
Спадзяецца, напэўна:
«Хоць так, хоць не так…

Ён быў і ёсць, і, несумненна, будзе:
У творах бессмяротная жыве душа.
Бясцэнны скарб, які пакінуў людзям,
Бясспрэчна, будзе іх духоўна ачышчаць.

У радасці, і ў роспачы, і ў скрусе...

Спеў жаўрука па-над прадвеснем
І плач крыштальных капяжоў…
Вясна свае заводзіць песні,
Свае мелодыі наноў.

Спявае хуткі лёт птушыны
І першы промень веснавы,
Пупышкі соннае ажыны...

Смотрит круглым жёлтым глазом
кот в недоумении,
Гнев с досадой выдал разом,
фыркая с шипением.
Выгнул спину, воет грозно...

Часта ў сне бачу вельмі яскрава
Рэчку ў пацерках роснай зары,
У руках маіх вуда, а справа
У вядзерцы малым печкуры.

У тумане лілеяў маністы,
Чаратоў пасівелы віхор.
І плыве над вадою празрыстай...

Да шыбаў сонных туліцца світанак.
Хаваецца ад хвосткага дажджу,
ад хмар касматых – дзёрзкіх інтрыганак.
Я фортку адчыню – яго ўпушчу.
Пшанічны чуб яму падсушым фенам...