Ты со мной обязательно будешь…
В сердце, мыслях, дорогах и грусти.
Разве верность твою позабудешь
В громком лае, в лесном захолустье!?

Как кусочек души отрываю –
Морду глажу каштановой масти…
Я, конечно, тебя отпускаю…

Шпарка, хлуслівай лазоўкай
Схавалася зноў пад шыбенкі
Грукатам тысячу коней,
Трэскам галля пад Ілавам,
Шэрым клубком пракацілася,
Кавалкі пакінуўшы шэрсці...

Небасхіл. Узыход, як імгненне,
Змрок зімовы ў шэрасці знік.
Нечакана прыходзіць натхненне…
Прывітанне, вясна, сакавік!

Дзень другі набірае разгон,
Трэці дзень і чацвёрты таксама.
І пытанне ўстае на паклон...

За окном вьюга пляшет,
На исходе зима.
Ели лапами машут,
Их укрыли снега.
И с зимой разговоры
Начинаю с утра:
Твои дали, просторы...

Пад скарыначкай лёду задрамала рачулка,
Загарнуўшыся ўтульна ў белы плед берагоў.
Нават сцiшыўся вецер – не шукае прытулку.
Ён нiбыта стамiўся ад далёкiх шляхоў.

Як прыемна прайсцiся па аблокам сумётаў!
I здаецца, што свежасцi краю няма.
Усё, што шэрым учора было i самотным...

По-весеннему сегодня зазвучал февраль.
А капель и птичек пенье унесли печаль.
Небо синими глазами смотрит на меня...

Замёрзло всё!
А воздух – скрипка:
Ласкает слух,
Туманит взгляд.

Душа мечтает.
Небо зыбко.
Миг растворился...

А знаете вы, как красивы кони?
Как деликатны, как они нежны?
А знаете, что добрые ладони
Им больше сена мягкого нужны?

Вы скажете, что в наше время трактор
Косить обязан, сеять и пахать.
Но трактору так не хватает такта...

У беднай перакошанай хацінцы
На водшыбе, паводдаль ад сяла,
Гарбаценькая ў чорненькай хусцінцы
Бабулька адзінокая жыла.

Было гадоў ёй колькі, невядома.
Бялела сівізною галава,
Але штодня, не ведаючы стомы...

Ціха, спакойна, прыбрана ў хаце.
Яблычны смак пірагоў.
Бацька на печы, стамілася маці…
Снег той ідзе, як ішоў.

У глыбіні недзе маю пад сэрцам
Мару таемную я:
Хай ўсім людзям на свеце жывецца...