Любоў бывае рознай, вельмi рознай.
Бывае так, што хочацца лятаць.
I так бывае, што ўжо вельмi позна
Ў жыццi сваiм што-небудзь памяняць.

Любоў бывае рознай, самай рознай…
Але ж яна – святло, як не глядзi:
Хто п’е з крынiцы, ну а нехта росы...

Сколько раз мы мерили себя
То двадцатым, то двадцать первым веком!
Но во всём и всегда было главным у нас
Находить в себе Человека.
И ответы искать не на сайтах различных...

Заблукаў
боль нямы
ў верасах,
Кружыць,
стогне,
шчымліва гукае,
То знікае
ў няўспомненых
снах,
То на сцежцы
вандруе...

Написать бы жизнь на черновик,
А затем ошибки все исправить
И, коль школу мудрости постиг,
Что-то поменять, а что – оставить.
Присмотреться к ней издалека...

Вып’ю горкую мікстуру,
А затым пілюлі дзве,
Бо ў мяне тэмпература
І шуміць у галаве.

Гэта ўчора я на лыжах
З горкі лётала адна,
А пасля з суседам рыжым...

В мечтах и во сне слышу зов на свиданье
Со старым садом, как с ласковым другом.
И с ручьём, чьё живое журчанье
Аромат освежает душистого луга.
Рядом с ним на траву опущусь я с дороги...

За окном вьюга пляшет,
На исходе зима.
Ели лапами машут,
Их укрыли снега.
И с зимой разговоры
Начинаю с утра:
Твои дали, просторы...

Пад скарыначкай лёду задрамала рачулка,
Загарнуўшыся ўтульна ў белы плед берагоў.
Нават сцiшыўся вецер – не шукае прытулку.
Ён нiбыта стамiўся ад далёкiх шляхоў.

Як прыемна прайсцiся па аблокам сумётаў!
I здаецца, што свежасцi краю няма.
Усё, што шэрым учора было i самотным...

По-весеннему сегодня зазвучал февраль.
А капель и птичек пенье унесли печаль.
Небо синими глазами смотрит на меня...

Не судзіце ніколі каханне,
Бо яно – нібы сонейка летам.
Не ідзіце з маной на спатканне –
Не заззяе яна яркім светам.
Не гадуйце ў душы помсту, здраду...