|
Шарик воздушный, лети в небеса,
В синие выси, где солнце-краса. Шарик зелёный, огромный такой, Можно, и я полечу за тобой? Видеть хочу я, как звёзды поют И облака между ними бегут, Реки любуются солнца лучом...
В этом мире жёстком и тревожном
Все дороги к Господу ведут. Взять к нему бы вместо подорожной То, что люди совестью зовут. Взять, как паспорт, как мандат на вече...
Цябе я болей не пабачу,
На плечы рук не пакладу, Абдымкам шчырым і гарачым Сваю бяду не развяду. Так многа нас з табой яднала Пяшчотных поглядаў і слоў. І ты кахаў, і я кахала...
А на улице – дождь золотой.
Ветер листья безудержно кру́жит. Упивается их красотой И роняет в прозрачные лужи. Я плыву в золотом сне… Сердце рвётся от сладкой боли. В тихом шелесте и тишине...
Трэба крочыць дарогай даверу:
Паралельна бяжыць дабрыня. Ваша ўсмешка, спагада і вера – Вось пачатак шчаслівага дня. Сустракайце сяброў клапатлівых, Абмінаючы кручы ды град. Не шкадуйце слоў добрых і шчырых...
У моей души белое крыло,
Белое крыло, белая тоска, И летит она в ночь, когда темно, На одном крыле в тучи-облака. Было у неё, у моей души, Раньше два крыла, до одной зимы. Было два крыла, белых и больших...
Іду…
Насустрач зіме, праз туманную восень, Праз стомлены вечар, а лісцем заносіць Сляды, што шматкроп’ем жыццё рассыпае, І снег ужо белы мяне сустракае На дрэвах, на дахах, на скронях ссівелых...
Надо верить в чудеса
Мечтая и читая, у окна Устроилась Ассоль с открытой книжкой, Задумчива привычно и грустна. Вдруг на страницу прилетел жучишка. – И что ты, дурачок, тут позабыл? А шестилапый, шевеля усами...
Я помню словы бацькі:
– Не крадзі! Дачка, ніколі не бяры чужога І па жыцці ўпэўнена ідзі З малітвай да Ўсявышняга – да Бога. Хай кажуць, што ты збілася з пуці, Што на людзей глядзіш халаднавата...
Фарбаў восеньскіх палітра
Зачаруе хараством, Ветрык зайграў на мітры Аксамітавым дажджом. Пажаўцела дрэваў лісце, Чырвань ззяе, нібы жар, Колер іх, як і калісьці... |
Навигация
Популярное
Голосование:
Какие стихи Вам больше нравятся?
Наши друзья
Будут)
{sape_links}
Счетчики
|