Вершы, ведаеш, вераць велічы –
Па патыліцы б’юць бязлітасна.
Душы драпаюць думкі дымныя...

Не надо никого боготворить,
И даже Бога – и того не надо.
А нужно чинно-благородно жить...

Салаўіныя песні на золку
Ўспамінаюцца ў казачным сне.
Лугавыя пахучыя зёлкі
Быццам клічуць здалёку мяне.

Дом бацькоўскі з вясёлкай над ганкам.
Голас пеўня ў суседнім двары.
І ў акенца плыве з-пад фіранкі...

И всё же – я буду твоим любимым!
Мыслью, листочком, закатом красивым.
Страстью и вздохом, надеждой и телом...

Нямала пройдзена дарог
І пратаптана сцежак многа,
Ды кожны ў памяці збярог
Свой шлях да школьнага парога.

Сярод праблем, сярод трывог...

На пляже, где речка искрится,
Втекая в ребячьи следы,
На тоненьких ножках синица
Бежит по каёмке воды.
В тени золотистого вяза...

Сустрэліся на станцыі юнацтва
Два цягнікі.
Хацелася ім цесна аб’яднацца...

Восход. Тёплый августа взгляд.
В реке – сонных ив отраженье.
И трав луговых аромат.
И аиста в небе круженье.

Рождается солнечный день.
В росинках – осколки радуг.
И пляшут лучи на воде...

Помню с детства отчий дом,
Ребятишками набитый.
Веселились с озорством
И ремнями были биты.

Подрастали, в школу шли,
В школе всякое бывало…
Но одежду берегли –
В доме денег не хватало.

Заменяли – доброта...

Не напісаны яшчэ жыцця старонкі,
Пра каханне толькі мары роем.
Прадчуваннем зманлівым і звонкім
Шчасця блізкага чакаю ў мроях.

Вось яно, жаданае, сустрэта!
У вачах пяшчотных патанаю...