Земля моя пахнет горячею пылью
На склоне горячего дня.
А в небе – дельфинов летит эскадрилья,
В небесные струи маня.
– А радости вашей никто не отнимет! –
Вновь скажет Господь с высоты.
И росы прохладно на землю ложатся...

Ён быў і ёсць, і, несумненна, будзе:
У творах бессмяротная жыве душа.
Бясцэнны скарб, які пакінуў людзям,
Бясспрэчна, будзе іх духоўна ачышчаць.

У радасці, і ў роспачы, і ў скрусе...

Я раскажу вельмі добрую казку,
Моцна цябе абдыму,
Зноў падарую пяшчоту ды ласку...

молитва

О, Господи, не надо лучшей доли,
Чем быть посланцем Твоей светлой воли!

Туда, где ненависть, – дай принести любовь.
Там, где обида, – принести прощенье.
Где рознь, – дай принести единство вновь...

Спеў жаўрука па-над прадвеснем
І плач крыштальных капяжоў…
Вясна свае заводзіць песні,
Свае мелодыі наноў.

Спявае хуткі лёт птушыны
І першы промень веснавы,
Пупышкі соннае ажыны...

Я принимаю жуть природы,
И эта жуть меня убьёт.
Но кто ж мои-то примет роды –
От тела душу унесёт?

То – Бог? То – Дьявол? То – судьба?
А может, пустота?

Грустна страна, грустна земля...

Мне з маленства хацелася ў вёску,
Дзе світанак красуе ў рацэ.
Там рамонкі скідаюць пялёсткі –
Варажы пра каханне ў руцэ!

Там гамоняць лісты на асінцы...

Смотрит круглым жёлтым глазом
кот в недоумении,
Гнев с досадой выдал разом,
фыркая с шипением.
Выгнул спину, воет грозно...

Пакуль мы помнім беларусаў – продкаў родных,
Шануем помнікі, не нішчым захаванні,
Не забываем справы змагароў народных,
Удзел не прымем у сусветным шэльмавані.

Народа нешматлікага майстроў скарбонка
Вядомая ў замежжы слуцкім ткацтвам,
Багатая падзеямі старонка...

Опять дождливые потоки.
И я не сплю, и гром не в счёт.
И вдруг почувствовал внезапно,
Как мне тебя недостаёт.

И, силясь превозмочь пространство...