Першы дзень спаткання з любай
Аднавіў усё жыццё.
Дзе падзеліся ўсе згубы,
Калі ў сэрцы пачуццё?

Мілай позірк – як маланка!
Вусны – крылы салаўя!
Шчочкі – ягадаў палянка...

Я мечтою сейчас растревожена,
Мне от жизни немногое надобно:
Побывать, где тропинка не хожена,
Улететь в небеса, пусть ненадолго.

Средь Святыни вдохнуть запах ладана,
Ликом матери Божьей утешиться.
Помолиться пред Господом надобно...

Я так баялася гэтай сустрэчы.
І вось ты стаіш.
Такі непадобны, худы, высокі.
Гады асірацілі цябе:
асыпалі, як лістападаўскі клён,
твой чуб,
абмянялі на бліскучы метал...

Сыплет пудрой холодная вьюга,
Будто воздух застыл на бегу,
И пушистою стала дорога,
И пройти я сквозь снег не могу.
Словно ватой деревья укрыты...

Мой шлях зіхаціць, як лязо мяча,
Хоць супраць мяне – арда.
Прыйшоў для ахвяры дакладны час:
Мой Бог. Нам так. Загадаў.

Дзяўчыну бароніць сівы жабрак
І рэшткі зжаўцелых кніг.
На вогнішча ўсіх у імя дабра...

А теплоходы больше не плывут,
От пристани борисовской отчалив.
И до Бобруйска тот речной маршрут
Автобусным давно уже признали.

Не стало той большой Березины...

Якасць жыцця адчуваем гадамі
У смаку вады, галасах за плячамі,
Смеху вяселляў, надзей маладых...

* * *
То адвёртку, то напільнік
Ён з кішені даставаў.
Працаваў… Але мабільнік
Зноў ад працы адрываў.

* * *
Мараць хлопчыкі пра акіяны,
Пра загадкавы і велічны Сусвет.
Сочаць за камп’ютарнай праграмай...

Спіць у кажушку зімовы лес,
Верхавіны ўсе пад белай коўдрай.
Цераз гурбу толькі пералез
І сустрэўся з атмасферай добрай.

Пастаяўшы ў гэтай цішыні,
Адчуваў душою асалоду.
Адшукаў настрою карані...

Замела тропинки все
Вьюга белая,
Но гулять иду опять,
Я ведь смелая.
По морозцу не спеша...