Тихий домик на краю села.
Там зима давно уже пришла,
Заметелила дорожки,
Заморозила окошки,
Все тропинки детства замела…
Там никто меня уже не ждёт…

Імклівы кідок. Снег па калена –
Студзень пачаў варушыцца. Зіма.
Месяц і год – вельмі добрыя змены.
У скрусе чакалі, але нездарма.

Хацелася свята? Прыйшло. Як цудоўна!
Хацелася снегу з блакітных нябёс.
Учора быў дожджык, а сёння раптоўна...

Из окон звучала соната,
Мелодией дивной лилась.
Прислушался месяц рогатый,
Вдохнул ту мелодию всласть.

А звёзды расправили крылья,
Как ангелы с неба сошли,
Своей благодатью укрыли...

Беспокойный январь всё бросается в крайности:
Дождевыми слезами заплачет навзрыд,
В белом вальсе с метелью сияет от радости,
За окном хулиганит, гудит и свистит.

Не предскажешь надолго его настроение:
Прыгнет ниже намного иль выше ноля.
То искрятся узоры морозоплетения...

Мне помніцца свята, у студзенскі вечар:
Узвар і грыбы, селядец на стале,
І сохнуць ламанцы салодкія ў печы,
Любімы ласунак – з маліны жэле.
Бабуля запальвае доўгія свечы,
Сябе пазначаючы знакам крыжа...

Январский вечер наступает...
Горят гирлянды... Тает снег...
Январь апрель напоминает:
Плюс три – плюс восемь... Просто смех!

Крещенские сверкают лужи...

Юбілею сталічнай вобласці прысвячаецца

Беларусь – мой куточак родны,
Жыць у міры з усімі згодны,
Бо адведаў злы нораў прыгнёту:
Ад шалёных вятроў да балота,
І ваенных паходаў разбоі,
І вялікага панства адстоі,
І разбэшчаных вырадкаў пошасць.
За жаданне жыць вольна – варожасць...

І, нарэшце, дзяржава паўстала...

Голубизна небес
И белый плед снегов…
В алмазных льдинках лес,
Хрустальный блеск оков...

Пакой утульны. Мяккае святло.
Па радыё гучаць эцюды Ліста.
Мяцеліца заглядвае ў вакно
І форткай ляскае з прызыўным свістам.

Акорды разлятаюцца, і вецер...

Я на лыжах в лес бегу,
Ёлочка стоит в снегу:
Стройная, зелёная,
Всех похвал достойная.
– Здравствуй, милая! – скажу...