Часу бурны паток немагчыма спыніць.
Наш жыццёвы выток – пуцяводная ніць.
І якая яна – гэта нітка жыцця?
Чалавек пазнае рэчаіснасць быцця.

Ён прыходзіць у свет па загадзе Тварца...

Коварный день проник в окно безжалостно,
И сникла ночь, скукожившись под креслом.
Взревел будильник – старый мелкий пакостник.
Сегодня вновь пришло с привычным стрессом.

Ещё глаза рассветом не обласканы,
Ещё смешна попытка длить мгновенье,
А день уже вовсю торгует масками...

Байка

У хату дзед заходзіць хмуры:
– Што за халера, не нясуцца куры!
– Ой, не кажы, Алесь, нуда.
Ну проста гора, ну жуда-бяда.
Кармлю ж і крупамі, і бульбай з крапівою,
І чыстаю паю вадою.
Дзяўбуць траву і ў сліўняку грабуцца –
А не нясуцца…
Нясліся ж слаўна так, і на табе – капец! –
Няма яец!

– Дык пашукай дзе па кутках!
– Шукала! – і ў парэчкавых кустах...

Залессе, Смаргонскі раён, Гродзенская вобласць

Зноў крочу я ў валошкавай сукенцы
Насуперак гадам. Нібыта ў сне…
Дзяцінства праз маленькае акенца
Пяшчотна дакранецца да мяне!

Гудзе цягнік, і кліча да сустрэчы
Рачулка з незвычайнай назвай Драй.
З малітвай-песняй шчыраю ўкленчу...

Не судите своих детей,
Не лишайте их в жизни веры,
Что любовь матерей сильней
Предрассудков и суеверий.

Оградите своих детей
От засилия ложных истин:
Бездуховность всего сильней...

В сей час средь чудесных мелодий
Созвучности ритмов внимаю.
И в лоно небесных угодий
Я будто легко улетаю.

И словно не раз постигаю
Дорогу, знакомую птицам.
Пути к музыкальному раю...

Ты ўзімку мяне згубі,
Уначы адшукай на Купалле,
Каб паспела душа адысці
У цела любові ў чаканні.
Ты ў вежы мяне шукай…

* * *
Жизнь круче, чем кино, затейливы сюжеты,
Судьба ведёт нас сквозь шторма и миражи.
Не всем богам дано то, что дано поэту:
За восемь кратких строк суметь прожить всю жизнь…

* * *
Ах, красота – раскалённая баня в ненастье!
Дачные хлопоты, день непривычно короткий.
Ранние сумерки, веник и запахи счастья...

Дожджык начны невялічкі
Краўся ўсляпую ўздоўж вокнаў,
Дробнаю пырскаў вадзічкай,
Плакаў, шаптаў і вохкаў.

Бедны бяздомны дожджык!
Ну, пашкадуй ты вадзіцы…
Ціха, не плач, мой хлопчык…

Прагне шаблі прадзедавай пояс,
А далоні – дзедава нагана,
І язык катае слова «зброя».
Рана ад яе адвыклі! Рана!

Шлях для нас распісаны да скону
Катамі, што вешалі герояў.
Толькі летапісцы і законы...