Кажуць, прынцы звялiся зусiм,
Абыякавасцю занядужалi.
Дык не верце. Яшчэ ёсць адзiн,
Я яго называю мужам .
Нехта знойдзе мiльёны прычын...

Над Прыпяццю шырокай і глыбокай
Стаяць даўно пакінутыя хаты.
Ніколі больш не будзе з гэтых вокнаў
Гучаць над рэчкай голас немаўлятаў.

Сюды прыйшоў з вятрамі напрадвесні
Нуклідаў невядомых цэлы статак...

Ствараў калісьці Бог Сусвет
З зямлі, пяску, камення, гліны.
Дабраўся неяк і да нас,
Да любай нашае Радзімы.

У кучу ён усё згарнуў,
Пажмякаў, папляскаў...

Хочется подставить к небу мне ладошки,
Чтобы звёздочки посыпались, как крошки,
Счастьем каждую из них заговорить
И дочурке милой подарить.
Взять лучей у солнышка взаймы...

Дар бярозка красавiцкi
Рассыпае па зямлi –
Выйшлi з моды завушнiчкi.
А нядаўна ж зацвiлi!

Клейкай лёгкаю лiстотай
Май гарэзу прыбiраў...

Ўволю б наесцiся мёду.
Як сонца ў бурштыне, а смак!..
Ды прыкрай яго аслоды
На гэта не хопiць нiяк.

Прыходзiць нязваная горыч
Iскрысты бурштын апалiць.
I шчасце, што неба падорыць...

Прачынаецца цiхае возера.
Ззяе срэбрам раса на траве.
Галава захмялела ад водару,
Што над роднаю Тучай плыве.

Водар бэзу з дзяцiнства далёкага...

У хмельным водары паветра
Яе мелодыя гучыць.
І па-дзіцячы ўсмешкай светлай
Дзесь побач сонца зіхаціць.
На нерухомых шэрых дрэвах...

Ад кожнай хваробы замова свая.
Адзінаму Богу малілася я.

А шэрая раніца ў вакны глядзіць
І бачыць, як боль мой замолены спіць.

Мне сніцца сцяжынка на родны парог...

Сыны і дочкі Белай Русі!
Каб ганарыцца нашым краем,
Знаць мову родную мы мусім
Так, як чужыя мовы знаем.

Наш гонар – Колас і Купала,
Наркевіч-Ёдка, Радзівілы…