Першая сняжынка у паветры кружыць,
Хмарай белай холад к нам плыве здаля.
Добры дзень, снег першы, мой зімовы дружа!
Добры дзень, зімовая, белая зямля!

Супыніся, вецер, супакойся, вецер,
Дай крануць бялюткі снегавы шацёр.
Не гайдай шалёна трапяткое вецце...

I мы паволi адыходзiм
Туды, да страчаных сябро
Хоць i святкуем днi народзiн,
Ды больш мы там…
Мы зноў i зноў
Туды свае кiруем крокi…

У вялікім знатным родзе,
Родзе Радзівілаў,
Жыла Барбара-красуня
У сям’і шчаслівай.
Ды аднойчы Жыгімонта
Вельмі пакахала,
Ды занадта маці Бона...

Пілы дзяруць драўніну.
Не, не чакай дабра…
На ўсю прастору раўніны
Лямант чуваць бабра.

Лье ён бабровыя слёзы
За пакалечаны гай,
Сосны і вербалозы,
Шэпча ледзь чутна: бывай!

Ён будаваў плаціны,
Грыз пад ільдом кару…
З бензапілой скаціна
Жыць не дае бабру!

Выйдзі, бабёр, на плошчы,
Клікні сваіх братоў!
Хай твой сцяг запалошча
У пушчах між чаратоў!

На абардаж лесавозы!
Смела! Палонных не браць!
Гэй, за бабровыя слёзы
Стань, бабровая раць!

Эх, завішчаць лесарубы,
Толькі нянавісць баброў
Вытыркне гострыя зубы
На папялішчах бароў…

Віталь Быль (г. Нясвіж)

Помню, чуў я неяк пра край,
Што пад ціхі шолах зор
Лёг паміж зялёных гор,
Дзе не зналі чорных зграй,
Рыпу сёдлаў, звону шпор.

Я не бачыў той куток...

Плачет маленький Серёжка,
Он устал и хочет спать.
Затерялась где-то соска -
Стали все её искать:
Ищет мама, ищет папа,
Даже бабушка и дед...

Сонца свеціць угары,
Птушачкі спяваюць,
Вера з Юляй ў двары
З цацкамі гуляюць.

Толькі спудзіў цішыню
Крык і гвалт знянацку:
Не падзеляць ў гульні...

Одинокий октябрь задержался
Среди белых кустов хризантем.
Он теплом поддержать так старался...

Простите мне глупые мысли.
Простите мне горечь в речах.
Года, словно камни, повисли...

Я в жизни что-то упустил,
Видать,не тем Богам молился,
Раз подлый рок мне не простил,
Раз снова здесь я очутился.

Раз снова в шесть утра подъём,
Раз снова карточка в кармане.
И мы «мотаем», не живём...