У хмельным водары паветра
Яе мелодыя гучыць.
І па-дзіцячы ўсмешкай светлай
Дзесь побач сонца зіхаціць.
На нерухомых шэрых дрэвах...

Ад кожнай хваробы замова свая.
Адзінаму Богу малілася я.

А шэрая раніца ў вакны глядзіць
І бачыць, як боль мой замолены спіць.

Мне сніцца сцяжынка на родны парог...

Сыны і дочкі Белай Русі!
Каб ганарыцца нашым краем,
Знаць мову родную мы мусім
Так, як чужыя мовы знаем.

Наш гонар – Колас і Купала,
Наркевіч-Ёдка, Радзівілы…

У царкве, мячэцi цi ў касцёле,
Татарын, рускi цi паляк
Грахi малiтвамi адмоляць...
Зноў носiць кожнага зямля.
За дзень пражыты я малiўся...

Гул кананады. Зямлі нашай стогны.
Нёман слязамі абмыў берагі.
Пылу клубы ад салдацкіх калонаў.
Час разрывалі асколкі тугі.

Дзеці глядзелі у твары салдатаў.
Вёскі гарэлі, масты, гарады…

Меня ласкают, обнимают
И гладят с нежностью слегка.
Порой кричат, не понимают
И давят силой кулака.
Как редко праздники бывают...

Душа стонала и кричала.
Я с силой рот ей зажимала,
Шептала: «Помолчи! Потише!
Нас может кто-нибудь услышать…».

Обеим нам так было плохо...

У краіне светлай, дзе я ўміраю,
У белым доме ля сіняй бухты
Я не самотны – я кніжку маю
З друкарні пана Марціна Кухты.
Максім Багдановіч

Чаму змагаюся – пішу?
Малюся Праўдзе, а не крыўдзе?
…Здаецца, сам і адкажу:
Мой час падумаць пра душу
Яшчэ да старасці надыдзе.

«Максіме, браце, адпачні!» –
Сябры казалі не аднойчы...

Авечка долу апусціла вочы:
– Чамусьці сёння конік не стракоча...
Такі вясёлы прыгажун зялёны,
Заўжды галантны,
лёгкі на паклоны.
Зусім не гэткі, як яе баран:
Ляніва-сонны, тлусты, нібы пан.
Абрыдла чуць занудлівае «Бэ»...

Найважнейшае Божае адкрыццё?
Жыццё.
А што нас хвалюе больш за ўсё
На свеце?
Дзеці.
А чаго не знайсці і не ўкрасці...