|
СХІЛЯЮ КАЛЕНІ
Нам не забыць тае пары – Спавіты ў жах і смутак ранак. Як пакідалі мы двары Ды беглі ў жыта апантана. У дрыгве сядзелі ў халады, Закарчанелыя і злыя. І толькі думалі тады – Праскочыць міма ці накрые? О, колькі вёснаў абарваў На паўдарозе лёс упарты! Адным ён рухам прагуляў Людзей разгубленых у карты. Тут, што ні крок, паўсюль крыжы… Амаль у кожнай хаце страта. Як давялося брату жыць, Дык не прыйшоў дадому тата. У неба чыстае ляціць Сцяг перамогі, як праменні. Прад тымі, хто не змог дажыць, Схіляю я свае калені… Лёля Багдановіч (г.Барысаў)
автор - karirina.3 :: просмотров - :: комметариев - 0
Мы рекомендуем Вам зарегистрироваться либо войти на сайт под своим именем.
Информация
Посетители, находящиеся в группе Гости, не могут оставлять комментарии к данной публикации.
|
Навигация
Популярное
Голосование:
Какие стихи Вам больше нравятся?
Наши друзья
Будут)
{sape_links}
Счетчики
|