На “Востраве слёз” цішыня.
Тут слёзы даўно скамянелі.
Матулі ад гора ссівелі:
Сыноў не вярнула вайна.

На “Востраве слёз” цішыня.
Байцам яна сніцца толькі.
На часткі іх рвалі асколкі,
А дома – пустая труна…

На “Востраве слёз” цішыня.
Пякуць невылечныя раны –
Матулі чакаюць з Афгана
Сыноў, што забрала вайна.

На “Востраве слёз” цішыня.
У словах няма тут патрэбы.
Крычыць ціхі помнік пад небам:
“Зямлі не патрэбна вайна!”

* Мемарыяльны комплекс “Памятник воинам-интернационалистам” у Мінску.

Галіна Нупрэйчык (г. Клецк)