Нясцерпны боль умацаваўся ў сэрцы,
Нясцерпны жаль атручвае свядомасць.
Гарачы вецер задувае смецце
Ў дзiцячы твар, нязвыкла нерухомы.

А ля дзiця самотная жанчына
Далонь яго да вуснаў прыцiскае,
Усё глядзiць пяшчотнымi вачыма,
Яго iмя нястомна выклiкае.

Дарма! Далонь дзiцяцi халадзее,
Жыццё ў пясок па кроплях выцякае.
Жанчыны позiрк быццам камянее…
Вайна – яна ўзрост не разбiрае.

Валянцiна Акулёнак (Салiгорскi р-н)