Ніколі я не бачыла вайны…
Яна ж кашмарам па начах мне сніцца.
Маўчаць магілаў брацкіх курганы,
А побач з імі жыта каласіцца…

Ніколі я не бачыла вайны,
Ды крываточыць сэрца, нібы рана:
Вярнуўся бацька інвалідам да сям’і,
Ў Заходняй Прусіі тры дзядзькі пахаваны.

Ніколі я не бачыла вайны,
Няхай жа ўнукі, праўнукі не ўбачаць,
Як множацца ў краіне курганы
І як на папялішчах дзеці плачуць…

Вера Красавіцкая (г. Клецк)