Дажыву да бабінага лета,
А тады, як людзі, адпачну.
Свеціць сонца – добрая прыкмета.
І мне зноў паверыцца ў вясну.
Ах, гады, гады мае цяжкія,
Вас з сабой не зручна мне насіць.
А былі такія маладыя,
Як вучылі прасці і касіць.
А мой лёс – то ж лёс маёй Радзімы.
З ёю разам плакаць мне і пець.
За імя святое аддадзім мы
Усё, што маем і што будзем мець.

Альдонія Наўчанкова (г. Клецк)