Ціхі летні вечарок,
Лёгкі ветра халадок,
І бярозка так пяшчотна абдымае.
Зорак ўспыхваюць агні,
Я на знічку ў вышыні
Патаемнае жаданне загадаю.
Засталіся дзесь гады
Каля хуткае вады,
І мінулага растала павалока.
І здаецца мне, нібы
Каля ніцае вярбы
Я твае, дзяцінства, чую крокі.
Край любімы, родны мой,
П’ю салодкі водар твой.
Тут я сэрцам душой адпачываю.
І куды б мяне ізноў
Шлях жыццёвы ні завёў,
Я з табой сумую, мару і кахаю.

Жанна Левітан (г.Нясвіж)