Ахоўвае вояў сон лебяда.
Буяе, што ёсць сілы.
Наш сорам і наша бяда –
Брацкія магілы.
З агароджамі і без іх,
З помнікамі і без абяліскаў.
Да месцаў найсамых святых
Шлях наш зусім не блізкі.
Нібы воіны і не жылі,
Не ішлі праз свінцовую замець.
На задворках роднай зямлі
Гібее наша памяць.
Сэрца счарсцвелае нездарма:
Ужо замест сэрцаў – лядзяш стылы,
Бо часам нават сцяжынкі няма
Да ссірацелай у полі магілы.

Рунцэвіч Уладзімір
(г. Мар’іна Горка,
Пухавіцкі раён)