Маліўся хараству чужых краінаў,
Вясёласць была ў сэрцы, а не плач.
Прабач, старонка родная, ты сына,
Прабач за гэта ты мяне, прабач.
Прабачце мяне, сціплыя рамонкі,
Прабач мяне, валошка на мяжы,
Што захапляўся я чужой старонкай,
Сваёй жа не ўмеў я даражыць.
Прабачце мяне, сумныя пагоркі,
Што вас мяняў на горы, маякі…
Ды часам мне бывала надта горка –
Паклікала каліна да ракі.
Абрыдла чуць чужынскую гаворку,
Згадаліся мне смолка, кураслеп…
Спяшаюся да роднага падворку,
Спяшаю, бо душою не аслеп.

Рунцэвіч Уладзімір (г. Мар’іна Горка)