Мае сцяжынкі з водарам радзімы,
Дзе сэрца рвецца ўдалеч праз гады,
А памяць зноў малюе пантаміму –
Падзеі, як русалкі ля вады.

Задзіра-вецер з цеплынёй на плечы
Накіне модны, каляровы шаль.
І запяе з самотай чалавечай
Пра тое, што не вернецца на жаль.

Не наталіцца водарам радзімы,
Дзе быў маленькі, потым – малады.
І жоўты ліст з душою пілігрыма
На развітанне сядзе ля вады…


Круглік Людміла (г. Дзяржынск)