Говар мой любы, говар мой родны,
Такі меладычны і вельмі асобны.
Говар Палесся – як спеў ручая,
Пад шэптам таполяў і вырасла я.

Пад клёкат буслоў, пад бліска?нне зарніц,
Піла я вадзіцу з чыстых крыніц.
Дзяцінства майго там ляцелі гады,
Лячу як на крылах у думках туды,

Дзе мятаю пахне і пахне чаборам,
Дзе бусел лятае над рэчкай і борам.
Там кнігаўкі песні свае распяваюць,
Кубышкі ваду дываном засцілаюць.

Любы мой край, маё ты Палессе,
Дубы-веліканы стаяць на ўзлессі.
Люблю я цябе ўсёй сваёю душою,
Да зорак магу дацягнуцца рукою.

Дубінка Лідзія (г. Салігорск)